Telefonisch bereikbaar op 0161 - 45 1541
of stuur een e-mail naar directie@debolstergilze.nl

De Bolster: ‘Wij krijgen post!”

 

Geplaatst op: maandag 23 december 2019

4_post_sorteren.JPG

Tussen de herfstvakantie en de kerstvakantie hebben we in de kleutergroepen gewerkt aan het thema: “Wij krijgen post.” We hebben voor elke kleuterklas op school een plaatsnaam bedacht. De plaatsnaam van onze klas was Lekkerstad. De klas hebben we opgedeeld in 4 straten: Geelstraat, Witstraat, Groenstraat en Blauwstraat. Elk kind had een eigen huisnummer met natuurlijk een eigen brievenbus. De kinderen stuurden elkaar post, maar ook (groot) ouders en andere bekenden stuurden post naar de kinderen op school. In de kleuterhal maakten we een postkantoor, een grote oranje brievenbus waar alle post in verzameld werd en een postsorteercentrum. De kinderen zijn enorm opgegaan in het thema en één anekdote, zal me lang bij blijven. Hieronder kun je lezen hoe betrokken deze leerling (ik noem haar Janneke) is geweest en hoe ze helemaal opgaat in het thema! 


Het verhaal van de kaart van oma voor Janneke. 


Er was eens een kaart. Het was een hele mooie, grote kaart op A4 formaat. Oma kocht die en schreef er een mooie, lieve tekst voor haar kleindochter op. Ze stopte de kaart in een mooie, grote, roze envelop. Op de voorkant schreef ze: “Janneke.” Oma wist het precieze adres wat ze op school gebruikten niet, dus gaf ze de envelop aan haar dochter mee. Daar lag die grote, mooie, roze envelop met die mooie, grote kaart erin. Janneke had het allemaal gezien en heel geduldig gewacht …


Even later werd de kaart mee naar school genomen en gepost. De oranje brievenbus werd gelicht en de postsorteerders (kleuters) gingen alle kaarten sorteren op plaatsnaam, maar helaas … er stond geen plaatsnaam op. De envelop werd apart gelegd bij de retour stapel. Daar lag die grote, mooie, roze envelop met die mooie, grote kaart erin. Janneke had het allemaal gezien en heel geduldig gewacht … 


Een lieve kleuterpostbode herkende de naam en ging op zoek naar iemand die het adres van dit meisje kende en ja hoor, Janneke stak zelf haar vinger op, zij wist het adres wel. Ze schreef het adres helemaal zelf op de voorkant. Ze kocht een postzegel in het postkantoor en postte de envelop opnieuw in de oranje brievenbus. Daar lag die grote, mooie, roze envelop met die mooie, grote kaart erin. Janneke had het allemaal gezien en … ging snel een ander werkje kiezen … ze ging werken bij het postsorteercentrum. Ze rende de klas in, hing haar kaartje op het planbord bij het postsorteercentrum, rende naar het postsorteercentrum toe, pakte de grote postzak en wilde de grote brievenbus gaan lichten. … Daar lag geen grote, mooie, roze envelop met die mooie, grote kaart erin. Janneke had hem helemaal niet gezien en had ook geen geduld meer…


Ze ging op zoek, alle post die ze vond stopte ze in de postzak en helemaal in een ander dorp (bij een andere kleuterklas) vond ze eindelijk die mooie, grote, roze envelop. Ik zei dat het tijd was om op te ruimen, want we gingen fruit eten en drinken. Oeps, dacht Janneke, wat nu? Ze legde de postzak met de post in de klas op een plek waar ze de zak goed kon zien. Daar lag die postzak met die grote, mooie, roze envelop met die mooie, grote kaart erin. Janneke zat op het puntje van haar stoel haar fruit en drinken op te eten. 


Na het fruit eten en drinken, kwam juf Petra vragen of wij misschien wisten waar de post was gebleven? Ze vertelde dat er aan het begin van de ochtend heel veel post was, maar na het fruit en drinken was alles weg. Na een paar keer doorvragen kwam ik erachter dat Janneke in het postsorteercentrum had gewerkt. Ze gaf aan dat ze alle post in de postzak had gedaan, maar niet meer wist waar de post was. Juf Petra zocht nog even en ze vond alle post in de postzak in onze klas. Ze nam de post mee, zodat de andere kleuters verder konden werken in het postsorteercentrum. Daar ging die postzak met die grote, mooie, roze envelop met die mooie, grote kaart erin. Janneke had het allemaal gezien en … ging huilen. 


Ik vroeg wat er was. Janneke vertelde het hele verhaal. Samen met mij ging ze bij het postsorteercentrum kijken. De envelop was al gesorteerd bij Lekkerstad. Ik vertelde dat de postbodes morgen de post weer op zullen halen, het gaan sorteren op straatnaam en de post gaan bezorgen. Daar lag die grote, mooie, roze envelop met die mooie, grote kaart erin. Janneke had het echt gezien, ze had de juf echt gehoord, maar had echt geen geduld meer …


We gingen buiten spelen en ik miste Janneke. Toen ik door de ramen naar binnen keek, zag ik dat Janneke stiekem naar binnen was geglipt om de envelop te pakken en af te stempelen. Ik zag dat ze de envelop stiekem openmaakte en zag een hele grote glimlach op haar gezicht. Wat was het een mooie kaart! Nadat ze een tijdje van de kaart had genoten, deed ze hem weer netjes in de envelop terug en ging hem posten in haar eigen brievenbus. Nou ja, niet erin, maar wel erop. De envelop was namelijk veel te groot. Daar lag die grote, mooie, roze envelop met die mooie, grote kaart erin. Janneke had het allemaal voor elkaar, ging weer buiten spelen en wachtte heel geduldig tot we met de klas naar binnen gingen. 


Even later mocht iedereen de post uit zijn eigen brievenbus halen en open maken. Ik zag ontzettend veel vrolijke gezichtjes, maar keek toch nog even met extra aandacht naar Janneke.  Zo blij als een kind bekeek ze de kaart, ze sprong door de klas en liet de kaart aan iedereen zien. Wat is het toch leuk om post te krijgen! En ... wat is het geweldig om dit als leerkracht te mogen beleven! 

 

« vorige   |   nieuwsoverzicht   |   volgende »